Ikk - 7/9/1997 2:05 pm

[Δημοσιεύτηκε στο Στέκι, μετά από την αποστολή εκεί των άρθρων περί συστολής μήκους και διαστολής χρόνου της Σχετικότητας, και σας το "αναμεταδίδω" γιατί είναι πολύ όμορφο:]

Απόδειξη 1η
Ό,τι τρέχει με τήν ταχύτητα του φωτός, όχι μόνο δεν " συστέλλεται " , αλλά αντίθετα " διαστέλλεται ". Κάθε τι πού τρέχει με την ταχύτητα του φωτός, αποκτάει τίς αληθινές του διαστάσεις - τίς χαμένες σ αυτόν τόν αργό κόσμο των φαινομένων και της τριβής. Ορίστε πώς το λέει ο ποιητής.

Είδα ένα ρόδο
κόκκινο
με τη ταχύτητα του φωτός
πού έλαμπε μέσα στο απόλυτο σκοτάδι
καθώς το χρώμα διαστέλλεται

σάν μέσα στ όνειρο
του υπνοβάτη Θεού.

>Αυτό σημαίνει ότι αν ο παρατηρητής κινείται πάρα πολύ γρήγορα, η
>απόσταση Γης-Αστέρα "συστέλλεται" (ως προς τον κινούμενο παρατηρητή
>φυσικά), δηλαδή ο παρατηρητής βλέπει ότι έχει να διανύσει πολύ μικρότερη
>απόσταση. Έτσι, προλαβαίνει να φτάσει στον αστέρα πριν πεθάνει. (Στο
>μεταξύ στη Γη θα έχουν πεθάνει και τα τρισέγγονά του!, καθώς ο χρόνος
>για τη Γη κυλάει φυσιολογικά). Μάλιστα, αν έτρεχε με την ταχύτητα του
>φωτός (λέμε, άμα...), η απόσταση Γης-Αστέρα θα γινόταν μηδέν! (θα έφτανε
>δηλαδή αμέσως - για τη Γη όμως, θα είχαν περάσει 1000 χρόνια!)

Aπόδειξη 2η.
"" Αν έτρεχε μέ την ταχύτητα του φωτός ( λέμε άμα...) η απόσταση
"Γης - Αστέρα θά γινόταν μηδέν ! ( θά έφτανε δηλαδή αμέσως - γιά
"τη Γη όμως θα είχαν περάσει 1000 χρόνια ! ) ""

Μα υπάρχει κάτι πού τρέχει με την ταχύτητα του φωτός. Τί τρέχει με την ταχύτητα του φωτός?
Τό φώς.
Αρα για τό φώς η απόστασι Γης Αστέρα είναι μηδέν. ( Ετσι δεν λέει παραπάνω ? )
Ας διαλέξουμε τώρα έναν Αστέρα. Εγώ διαλέγω τον Ηλιο.
Λοιπόν, σύμφωνα με την θεωρία της σχετικότητος, γιά τό φώς, πού τρέχει με την γνωστή ταχύτητα του φωτός ( χωρίς....λέμε άμα ... ), η απόστασι Γης Ηλίου είναι μηδέν .
Μ αρέσει αυτή η ιδέα. Γιά το φώς δεν υπάρχουν εκατομμύρια σκοτεινά μαύρα χιλιόμετρα πού πρέπει λαχανιασμένο να διανύση μέχρι να πάρουν φωτιά οι πατούσες του - γιατί οι αποστάσεις είναι ίσες με το μηδέν και τό φώς αισθάνεται μόνο την εκπόρευσι του.
Ακόμα, σύμφωνα με τα παραπάνω πάντα, τα αστρα - γιά το φως - απέχουν μεταξύ τους με διαστήματα ίσα με το μηδέν. Τα αστρα συνορεύουν, ούτε καν αυτό, τ αστρα βρίσκονται το ένα πάνω στο άλλο και το ένα μέσα στ αλλο.
Κι αυτό μ αρέσει πολύ. Ενα φωτεινό σύμπαν, χωρίς κενά και απειρες αποστάσεις μοναξιάς και σκοταδιού. Κι όλο το σύμπαν ένας φωτεινός ακαριαίος πυρήνας.

Τί θά γίνη αν οι ανθρωποι αρχίσουν να κινούνται με ταχύτητες ίσες με τήν ταχύτητα του φωτός ? Παραβλέποντας τίς χυδαίες αναφορές σε μήκη πού συστέλλονται, οι αποστάσεις πού μας χωρίζουν θα γίνουν μηδενικές - κι αυτό πού εκπορεύεται από μένα θα φτάνη σε σένα αμέσως - θα είναι ήδη εκεί.
Αυτό είναι ο αληθινός έρωτας !
Να τρέχης πρός αυτήν με την ταχύτητα του φωτός, να διανύης μηδέν χιλιόμετρα, να σαι ήδη μέσα της και πάνω της σαν φώς,
................αλλά γι αυτήν να χουν περάσει 1000 χρόνια......
Είμαι χαμένος γιά πάντα...

Χρήστος Κουλίνος ( σχετικός )


Ikk - 7/9/1997 2:09 pm


[Η ερυθρή μετατόπιση είναι το θέμα της απάντησής μου στο Χρήστο Κολίνο του "Στεκιού" -αναμετάδοση 2η:]
ST >Ό,τι τρέχει με την ταχύτητα του φωτός, όχι μόνο
ST >δεν " συστέλλεται " , αλλά αντίθετα " διαστέλλεται ".
ST >Κάθε τι πού τρέχει με την ταχύτητα του φωτός, αποκτάει
ST >τίς αληθινές του διαστάσεις - τίς χαμένες σ αυτόν τόν
ST >αργό κόσμο των φαινομένων και της τριβής.
ST >Ορίστε πώς το λέει ο ποιητής.

ST >Είδα ένα ρόδο
ST >κόκκινο
ST >με τη ταχύτητα του φωτός
ST >πού έλαμπε μέσα στο απόλυτο σκοτάδι
ST >καθώς το χρώμα διαστέλλεται

ST >σάν μέσα στ όνειρο
ST >του υπνοβάτη Θεού.

Αδραχνόμενος από το ποίημά σου, να πώ για άλλο ένα ενδιαφέρον φαινόμενο, αυτό της "μετατόπισης προς το κόκκινο":

Το φως δεν είναι τίποτε άλλο παρά ηλεκτρομαγνητικά κύματα, κατάλληλου μήκους κύματος (ή συχνότητας) ώστε να μπορεί να το ανιχνεύει ο αμφιβληστροειδής μας -όπως π.χ. και το Η/Μ κύμα με συχνότητα 96.5MHz μπορεί να το ανιχνεύσει η κεραία του ραδιοφώνου μας.

Τα χρώματα της ίριδας είναι, ας πούμε, 7, τα εξής (με τη σειρά):
Κόκκινο - Πορτοκαλί - Κίτρινο - Πράσινο - Γαλάζιο - Μπλε - Ιώδες
Τα παραπάνω χρώματα είναι κατά σειρά αυξανόμενης συχνότητας -και ταυτόχρονα ελαττούμενου μήκους κύματος, αφού αυτά πάνε αντίστροφα.

Όταν ένα αστέρι απομακρύνεται από εμάς, τότε το φως του το βλέπουμε "μετατοπισμένο προς το κόκκινο", δηλαδή μετατοπισμένο προς τα αριστερά της παραπάνω σειράς. Αυτό σημαίνει ότι αν το φως που εκπέμπει είναι κίτρινο (ναι, τα άστρα έχουν χρώματα, όσο πιο νέο είναι ένα άστρο τόσο πιο προς τα δεξιά της ανωτέρω σειράς είναι το χρώμα του!), εμείς θα το δούμε, ας πούμε, πορτοκαλί -μετατοπισμένο προς το κόκκινο άκρο του "φάσματος". Αντίθετα, αν το άστρο πλησίαζε προς τα εμάς, θα βλέπαμε το χρώμα του μετατοπισμένο προς άλλο άκρο του φάσματος -προς το ιώδες -αυτό είναι το αντίθετο φαινόμενο, της "μετατόπισης προς το ιώδες"
(Σημείωση: δεν είναι τόσο απλό στην πραγματικότητα, αλλά νομίζω καταλαβαίνουμε τι εννοούμε).

Οπότε, ο εκπληκτικός στίχος "καθώς το χρώμα διαστέλλεται" είναι και σωστός από φυσικής απόψεως, καθώς όσο περισσότερο προς το κόκκινο μετατοπίζεται το φως ενός αστεριού τόσο περισσότερο αυξάνεται το μήκος κύματός του -πραγματικά, το φως διαστέλλεται...
Μάλιστα... εγώ λοιπόν θα γράφω τα στεγνά-"επιστημονικά" κι εσύ τα υγρά-ποιητικά (εκπληκτικά, πάντως... ομολογώ).

Πες μας σε παρακαλώ, πού βρήκες αυτούς τους ωραίους στίχους;

ST >Να τρέχης πρός αυτήν με την ταχύτητα του φωτός, να διανύης
ST >μηδέν χιλιόμετρα, να σαι ήδη μέσα της και πάνω της σαν φώς,
ST >................αλλά γι αυτήν να χουν περάσει 1000 χρόνια......

ST >Είμαι χαμένος γιά πάντα...

Μάλλον εσύ λοιπόν Χρήστο είσαι ο ποιητής.

Γιάννης Καλατζής
Φυσικός
ikk@techlink.gr
www.angelfire.com/hi/ikk