seismos - 26/9/1997 5:03 pm

το πρόβλημα παιδιά για τον τύπο ζωής που υπάρχει στον πλανήτη μας σε σχέση με διαπλανητικά ταξίδια είναι όχι να ταξιδέψει με μια τεράστια ταχύτητα όσο π.χ. το 90% της ταχύτητας του φωτός, αλλά να επιζήσει μετά τις τρομαχτικές επιταχύνσεις που 8α υποστεί οποιοδήποτε οργανισμός ώστε να φτάσει σε αυτές τις ταχύτητες....εκεί είναι το πρόβλημα απο όσα έχω διαβάσει και ακούσει για το θέμα αυτό.
Αρα και να βρούμε κάποτε κινητήρες τεχνολογίας τέτοιας που να επιτρέψουνε τέτοιες τελικές ταχύτητες θα είναι άχρηστοι αν δεν επινοηθούνε λύσεις στο προαναφερόμενο πρόβλημα. Οπότε και να θέλουμε να πάμε στο κοντινότερο άστρο και τους πλανήτες του και να άποφασίσουνε μερικοί να μην ξαναδούνε τη Γη που αφήνουνε δεν θα γίνεται τίποτε.... Είδωμεν λοιπόν φίλοι μου.

seismos


ikk - 29/9/1997


SE >το πρόβλημα παιδιά για τον τύπο ζωής που υπάρχει στον πλανήτη μας σε
SE >σχέση με διαπλανητικά ταξίδια είναι όχι να ταξιδέψει με μια τεράστια
SE >ταχύτητα όσο π.χ. το 90% της ταχύτητας του φωτός, αλλά να επιζήσει μετά
SE >τις τρομαχτικές επιταχύνσεις που 8α υποστεί οποιοδήποτε οργανισμός ώστε
SE >να φτάσει σε αυτές τις ταχύτητες....εκεί είναι το πρόβλημα απο όσα έχω
SE >διαβάσει και ακούσει για το θέμα αυτό.
SE >Αρα και να βρούμε κάποτε κινητήρες τεχνολογίας τέτοιας που να
SE >επιτρέψουνε τέτοιες τελικές ταχύτητες θα είναι άχρηστοι αν δεν
SE >επινοηθούνε λύσεις στο προαναφερόμενο πρόβλημα. Οπότε και να θέλουμε να
SE >πάμε στο κοντινότερο άστρο και τους πλανήτες του και να άποφασίσουνε
SE >μερικοί να μην ξαναδούνε τη Γη που αφήνουνε δεν θα γίνεται τίποτε....
SE >Είδωμεν λοιπόν φίλοι μου.

SE >seismos

Το είχα διαβάσει κι εγώ αυτό, αλλά από ένα (γρήγορο) υπολογισμό, μου φάνηκε ότι δεν χρειάζεταικαι ιδιαίτερα μεγάλη επιτάχυνση για να φτάσει κανείς σε πολύ υψηλές ταχύτητες.

Π.χ. με σταθερή επιτάχυνση ίση με g=10m/sec^2, για να φτάσουμε το 10% της ταχύτητας του φωτός, χρειαζόμαστε περίπου ένα χρόνο (με βάση τον τύπο υ=gt). Κι επειδή τότε μιλάγαμε για ταξίδια που θα βαστούσαν κάποια χρόνια, είμαστε στην ίδια τάξη μεγέθους, άρα δεν είναι μεγάλος χρόνος.

Δεν ξέρω όμως πού είχαν βασιστεί αυτοί που είχαν γράψει εκείνο το άρθρο -ίσως να εννούσαν ότι θα έπρεπε η μεγάλη ταχύτητα να επιτευχθεί σε μερικά λεπτά ίσως... Όποιος ξέρει σχετικά ας τα πει.

Γιάννης


bishop - 30/9/1997


SE >το πρόβλημα παιδιά για τον τύπο ζωής που υπάρχει στον πλανήτη μας σε
SE >σχέση με διαπλανητικά ταξίδια είναι όχι να ταξιδέψει με μια τεράστια
SE >ταχύτητα όσο π.χ. το 90% της ταχύτητας του φωτός, αλλά να επιζήσει μετά
SE >τις τρομαχτικές επιταχύνσεις που 8α υποστεί οποιοδήποτε οργανισμός ώστε
SE >να φτάσει σε αυτές τις ταχύτητες....εκεί είναι το πρόβλημα απο όσα έχω
SE >διαβάσει και ακούσει για το θέμα αυτό.
SE >Αρα και να βρούμε κάποτε κινητήρες τεχνολογίας τέτοιας που να
SE >επιτρέψουνε τέτοιες τελικές ταχύτητες θα είναι άχρηστοι αν δεν
SE >επινοηθούνε λύσεις στο προαναφερόμενο πρόβλημα. Οπότε και να θέλουμε να
SE >πάμε στο κοντινότερο άστρο και τους πλανήτες του και να άποφασίσουνε
SE >μερικοί να μην ξαναδούνε τη Γη που αφήνουνε δεν θα γίνεται τίποτε....
SE >Είδωμεν λοιπόν φίλοι μου.

SE >seismos

Δημήτρη επέτρεψέ μου να κάνω την εξής παρατήρηση:
Ο άνθρωπος κατάφερε να πατήσει το πόδι του στη Σελήνη (και τα δύο του πόδια δηλαδή!) όχι μόνο γιατί έφτιαξε ένα όχημα που αποκτούσε ταχύτητα μεγαλύτερη της ταχύτητας διαφυγής, αλλά γιατί είχε πρώτα καταφέρει να δημιουργήσει υλικά τέτοιας αντοχής που θα άντεχαν ένα τέτοιο ταξίδι. Από την άλλη ήταν σε θέση να εξοπλίσει τον αστροναύτη έτσι, ώστε να είναι σίγουρη η επιβίωσή του κατά την αποστολή.
Μερικά χρόνια πριν τον Ιούλιο του 1969(*) η προσελήνωση δεν ήταν κάτι άλλο από μέρος της επιστημονικής φαντασίας των ανθρώπων της γης. "Ακόμη και αν κατάφερναν να κατασκευάσουν κάποιο μηχανισμό, ποιά υλικά θα μπορούσαν να αντέξουν τέτοιες πιέσεις, ταχύτητες, επιταχύνσεις, θερμικές καταπονήσεις;" Μέχρι τότε κανένα.
Βλέπουμε δηλαδή πως η τεχνολογία μας κάνει βήματα σε πολλούς τομείς της παράλληλα. Κάθε τομέας ξέχωρος από τον άλλο... Άλλες φορές όμως αλληλομπλεκόμενοι δίνουν ο ένας στον άλλο τα ερεθίσματα για εξέλιξη. Και τελικά τα καταφέρνουν!
Πιστεύω λοιπόν πως αν καταφέρουμε να αναπτύξουμε ταχύτητα ίση με το 90% της ταχύτητας του φωτός, τότε θα έχουμε λύσει και το πρόβλημα που αναφέρεις. Εξαλλου, ίσως, όπως γραφει ο Γιάννης, να μην τίθεται τέτοιο θέμα. Εξετάζοντας το συλογισμό του πάντως φαίνεται σωστός. Για να ερευνήσουμε το θεμα λιγακι καλύτερα...
Επειδή όμως ποτέ κανείς δεν ξέρει- υποθέσεις κάνουμε- όπως λες "είδωμεν"! Μακάρι να "είδωμεν" δηλαδή!


Φιλικά, Παναγιώτα._


(*) Πριν ένα χρόνο περίπου στα χέρια μου είχε πέσει από τα ράφια του Τεχνικού Επιμελητηρίου ένα κιτρινιασμένο βιβλίο. Ο τίτλος του "13ο Παγκόσμιο Συνέδριο Αστροναυτικής" δεν μπορούσε παρά να μου κινήσει το ενδιαφέρον να το ξεφυλλίσω και τελικά να το δανειστώ.
Το συνέδριο αυτό είχε γίνει στην Αθήνα το 1967, δύο χρόνια πριν ο άνθρωπος φτάσει στη σελήνη και στο εν λόγω βιβλίο ήταν καταγεγραμμένα όλα όσα συζητήθηκαν τότε εκεί. Εγώ έμενα ενθουσιασμένη παρόλο που δεν διάβαζα σπουδαία πράγματα μόνο και μόνο γιατί έλεγα ..."και που να ξέρατε σε δύο χρόνια τι μέλλει γενέσθαι"!

to: Seismos
cc: Ikk


seismos - 30/9/1997


BI >Δημήτρη επέτρεψέ μου να κάνω την εξής παρατήρηση:
BI > Ο άνθρωπος κατάφερε να πατήσει το πόδι του στη Σελήνη (και τα
BI >δύο του πόδια δηλαδή!) όχι μόνο γιατί έφτιαξε ένα όχημα που αποκτούσε
BI >ταχύτητα μεγαλύτερη της ταχύτητας διαφυγής, αλλά γιατί είχε πρώτα καταφέρει
BI >να δημιουργήσει υλικά τέτοιας αντοχής που θα άντεχαν ένα τέτοιο ταξίδι.
BI >Από την άλλη ήταν σε θέση να εξοπλίσει τον αστροναύτη έτσι, ώστε να είναι
BI >σίγουρη η επιβίωσή του κατά την αποστολή.
BI > Μερικά χρόνια πριν τον Ιούλιο του 1969(*) η προσελήνωση δεν ήταν κάτι άλ
BI >μέρος της επιστημονικής φαντασίας των ανθρώπων της γης. "Ακόμη και
BI >αν κατάφερναν να κατασκευάσουν κάποιο μηχανισμό, ποιά υλικά θα μπορούσαν
BI >να αντέξουν τέτοιες πιέσεις, ταχύτητες, επιταχύνσεις, θερμικές καταπονήσεις;
BI >Μέχρι τότε κανένα.
BI > Βλέπουμε δηλαδή πως η τεχνολογία μας κάνει βήματα σε πολλούς τομείς της
BI >παράλληλα. Κάθε τομέας ξέχωρος από τον άλλο... Άλλες φορές όμως
BI >αλληλομπλεκόμενοι δίνουν ο ένας στον άλλο τα ερεθίσματα για εξέλιξη. Και τελ
BI >τα καταφέρνουν!
Παναγιώτα δεν διαφωνώ καθόλου μαζί σου..!!!!!
μάλιστα σαν θιασώτης των ταξιδιών στο διάστημα πολύ θα ήθελα να ζήσω κατι τέτοιο...να δω δηλαδή τέτοιες εξελίξεις στο μέλλον...!!!!!
μακαρι..!!!!!!

Δημήτρης

ΥΓ. Οποιος ξέρει περισσότερα επ'αυτού ας τοποθετηθεί περικαλώ..!!